[EH] After the match... (1)

posted on 07 Jul 2012 06:03 by shiromaru in EH

 
 
 
 
*** คำเตือน : เอ็นทรี่นี้อุดมไปด้วยตัวหนังสือ กรุณาเพิ่ม agi ในการเลื่อนเมาส์ตามสะดวก ***
 
(ลองแต่งเป็นฟิคบ่นๆค่ะ แต่ไม่รับประกันว่าจะเวิร์ก กรุณาทำใจก่อนอ่านนะคะ)
 
---------------------------------------------------------------
 

สิ่งที่ทำให้ผมประหลาดใจมากในเช้าวันนั้นคือ จดหมาย

 

ที่มันแปลกก็เพราะว่ามันส่งมาจากคนอื่นที่ไม่ใช่คนในครอบครัว ทีแรกที่ผมได้รับมันจากฝูงนกที่กรูเข้ามาส่งจดหมาย ผมไม่ทันได้สังเกตความแตกต่างด้วยซ้ำจนกระทั่งถึงเวลาที่ผมตอบจดหมายในช่วงคาบว่าง ผมถึงได้สังเกตเห็นลายมือที่ไม่คุ้นตานั่น

 

อย่างน้อยก็ไม่ใช่ลายมือที่แฝงหายนะเล็กๆจากคนที่บ้านก็แล้วกัน ผมล่ะแอบโล่งใจตรงนี้

 

จดหมายที่ว่าเป็นจดหมายจากกัปตันโรบิน กัปตันทีมควิดดิชบ้านฮัฟเฟิลพัฟ เนื้อความในจดหมายนั้นสั้นและตรงไปตรงมา กล่าวถึงการแข่งควิดดิชที่กำลังจะถึงในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

 

แล้วใจความสำคัญมันอยู่ที่ว่า ทีมเรากำลังประสบหายนะเพราะขาดคนลงแข่ง

 

พร้อมวงเล็บว่า "(ฮา)" แนบมาที่ท้ายประโยค...

 

ถึงจะรู้อยู่แล้วว่ามีแข่ง แต่เพราะอะไรหลายๆอย่าง ทำให้ผมมอบความสำคัญกับมันน้อยกว่าที่ควรจะเป็น กระทั่งตอนซ้อมกับทีมอื่นๆ ผมก็ไม่ได้ออกไปร่วมวงกับเขาด้วยด้วยเหตุผลเดียวกัน

 

แต่การที่กัปตันร่อนจดหมายมาโดยตรงแบบนี้ ย่อมไม่ใช่เหตุธรรมดา

 

ทีมต้องการความช่วยเหลือจริงๆ

 

ทันใดนั้น ผมก็คิดว่า ผมคงอยู่เฉยอย่างที่เ คยไม่ได้แล้ว

 

---------------------------------------------------------------

 

Hufflepuff vs Gryffindor

 

ดูเหมือนว่าความกระตือรือร้นอันน้อยนิดของผมจะช่วยผลักดันได้ทันเวลาพอดี การแข่งขันนัดแรกเริ่มขึ้นในอีกสองวันถัดมาจากวันที่ผมได้รับจดหมาย

 

ว่ากันจริงๆแล้ว ผมก็ไม่ได้คาดหวังอะไรจากการแข่งนักหรอก

 

แค่คิดว่า ผมว่าผมอาจจะบ้าเกินไปหน่อยที่ไปตกปากรับคำง่ายๆอย่างนั้นเพราะช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา ผมไม่ได้ซ้อมอะไรเลยนี่สิ

 

ยังแอบสงสัยอยู่เลยว่า จะโดนกัปตันหมายหัวเอาไว้รึเปล่า = =

 

“ทีมผมอยู่ครบไหมครับ” เสียงดังขึ้นเรียกสติของผมกลับมาจากความคิดเรื่อยเปื่อย เสียงที่ทำให้ทุกคนในห้องพร้อมใจกันหันไปมองยังผู้พูดโดยมิต้องนัดหมาย

 

“รายงานตัวคร้าบ” ผมตอบกลับไปอย่างเนือยๆ ท่ามกลางเสียงขานตอบจากสมาชิกผู้ร่วมทีมคนอื่นๆที่ตอบออกมาแทบจะพร้อมกัน จนฟังไม่ได้ศัพท์

 

บรรยากาศในห้องตอนนั้นกำลังคึกคัก เหล่านักกีฬาบ้านฮัฟเฟิลพัฟที่แข่งวันนั้นมารวมตัวกันครบแล้ว ส่งเสียงพูดคุยกันไม่หยุดปาก บ้างก็ปากไม่ว่างเพราะกำลังกินขนมหรือกล้วยกันอยู่ มีตัวมาสคอตประจำบ้านมาเต้นให้กำลังใจถึงที่ มีนักเรียนร่วมบ้านผลัดเข้ามาทักทายและให้กำลังใจไม่ขาดสาย ทุกคนดูร่าเริงและอารมณ์ดีอย่างที่เคย ต่างจากสภาพอากาศที่อึมครึมในสนามอย่างสิ้นเชิง แล้วไม่นานผมก็พลอยโดนบรรยากาศอันอบอุ่นนั่นกลืนไปโดยไม่รู้ตัว

 

หลังจากนั้นไม่นาน พวกเราก็ถูกศจ.เจเรมี่เรียกไปรายงานตัว

 

พวกกองเชียร์และมาสคอตออกไปกันหมดแล้ว ในห้องตอนนี้เหลือเพียงนักกีฬาเท่านั้น

 

ระหว่างนั้นผมแอบเหลือบมองนักกีฬาบ้านกริฟฟินดอร์ ที่เนื้อตัวเปียกโชกเพราะเพิ่งแข่งนัดที่แล้วเสร็จมาไม่นานนัก บางคนยังเหนื่อยหอบอยู่นิดหน่อย บางคนก็กำลังบาดเจ็บ ซึ่งผมว่า นั่นไม่ใช่สัญญาณที่ดีนักสำหรับทีมนั้น

 

เมื่อรายงานตัวเสร็จ พวกเราก็พร้อมออกสู่สนามที่หนาวเย็นและเปียกโชก

 

“เอาวะ ต้องทำได้สิ” ผมพูดให้กำลังใจตัวเอง ก่อนจะขึ้นขี่ไม้กวาด

 

เสียงนกหวีดที่ดังขึ้นเป็นสัญญาณว่าการแข่งเริ่มแล้ว ทีมกริฟฟินดอร์เป็นฝ่ายบุกก่อน

 

ในเวลานั้น ผมก็แทบไม่สนใจอะไรอีก ใจจดจ่ออยู่กับการเฝ้าระวังลูกบลัดเจอร์ ด้วยศักดิ์ศรีความเป็นบีทเตอร์นั้น ผมก็ต้องพยายามที่จะกันลูกทีมของผมให้ปลอดภัยที่สุด

 

สายตาผมไม่ดีนัก และโดยเฉพาะอย่างยิ่งในทัศนวิสัยแบบนี้

 

ลูกแรกผมพุ่งเข้าไปช่วยกัปตันโรบิน ซึ่งดูเหมือนจะช้าไปหน่อย แต่นับว่าเป็นโชคดีที่กัปตันยังหลบเองพ้น ผมก็แทบปาดเหงื่อด้วยความโล่งใจ

 

“เหวยยยยยยยยย help me อย่ามาทางเน้น้น้น้น้น้น้!!!!” ลูกต่อมา มันก็มาอย่างรวดเร็ว ผมพุ่งตัวไปยังเสียงที่ตะโกนร้อง ทุกอย่างเร็วมากจนผมไม่มั่นใจเลยว่าผมตีมันทันหรือถูกเลโอโน่ชิงตีไปก่อน

 

แล้วผมก็เพิ่งมานึกเรื่องขึ้นได้

 

shipหองแล้วไง!!! ตูยังไม่ได้แบ่งหน้าที่กับเลโอโน่เลยนี่หว่าาาาาา!!! ฟหกดาสฟหวาฟดงวสฟดาฟวงาดสวดวาสฟงวสหงเาสกเาหเาสวหาเสหวาเสวาเว

 

ก่นด่าตัวเองเสร็จ ผมตะโกนเรียกเลโอโน่เลย ณ ตอนนั้น เสมือนประจานตัวเองว่าตัวผมไม่ได้มีแผนอะไรสักอย่าง เลโอโน่ตะโกนกลับมาอย่างรวดเร็ว ตกลงกันเสร็จสรรพก็กลับมาสู่เกมต่อถึงจะดึงสติกลับมาที่การจดจ่อกับบลัดเจอร์เป้าหมายได้ แต่ในใจก็ยังแอบอายอยู่ดี

 

“หวา ม่ายยยยยยยยยยยยยยน้าาาาาาาาาาาาาาา”

 

“อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”

 

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

 

เสียงร้องแต๋วแตกนั่นมันอะไร…. คำถามที่ไม่ต้องการคำตอบผุดขึ้นในใจ แต่ผมก็พุ่งตัวออกไปช่วยอย่างเคย สายตาดูจะเคยชินขึ้น ผมรีบไปหวดมันอย่างรวดเร็วเท่าที่สปีดผมจะไปไหว

 

เกมดำเนินไปอย่างรวดเร็ว เสียงตะโกน เสียงหวีดร้อง ดังแทรกเสียงสายฝนที่โปรยปราย และเสียงเชียร์ที่ดังกระหึ่มที่ปนเปกันทั้งจากฝั่งกริฟฟินดอร์และฮัฟเฟิลพัฟ คะแนนจะเป็นเท่าไหร่ เชสเซอร์ชู้ตลงรึเปล่า คีปเปอร์จะกันได้ไหม ซีกเกอร์จะเจอสนิชหรือยัง ใครจะนำอยู่ในตอนนั้น มาสคอตแอบส่ายตูดไปกี่รอบผมไม่รู้และไม่สนใจอีกต่อไป

 

เป้าหมายของผมมีแค่หวดลูกบลัดเจอร์เท่านั้น

 

“แค้นอะไรนักห๊า!!!!!” เสียงสบถของประธานดังลั่นเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ ดูท่าจะตกเป็นเป้าหมายอีกแล้ว ผมแอบนึกขำแต่ก็รีบพุ่งไปทางนั้นทันที

 

ดูเหมือนทั้งพาสและฮิคาริ บีทเตอร์อีกทีมก็เอาจริงไม่แพ้กัน กระหน่ำหวดไม้ตีนั่นใส่ลูกบลัดเจอร์มายังฮัฟเฟิลพัฟอย่างไม่หยุดหย่อน แต่ผมไม่นึกโทษพวกเขาหรอก พวกเขาเองก็มีคนในทีมที่ต้องปกป้องเหมือนกัน เจ้าลูกบลัดเจอร์เองก็ดูสนุกสนานกับการไล่ล่า ราวกับว่าเสียงร้องขอความช่วยเหลือคือสิ่งที่มันต้องการ

 

ผมพยามตีมันออกไป ไปให้ไกลจากเพื่อนร่วมทีมของผมครั้งแล้วครั้งเล่า

 

ทุกอย่างแข่งกับเวลา....

 

กับเกมที่ต้องแข่งด้วยความรวดเร็วแบบนี้ ผมนึกโทษตัวเองนิดหน่อยที่ไม้ได้ฝึกซ้อมจริงจังเมื่อสัปดาห์ก่อน อะไรหลายๆอย่างแลดูติดขัด ทั้งการเล็งตีไปยังเป้าหมายที่ไม่ได้ดั่งใจ ทั้งการเคลื่อนไหวที่ช้าเกินกว่าที่ควร บางครั้งก็โต้ตอบได้ช้าจนไม่มีเวลาคิด ไม่ได้เล็งด้วยซ้ำว่าจะตีไปสกัดใคร แต่อย่างว่าแหละ ในสถานการณ์แบบนี้ใครโดนก็คงถือว่าซวยเกินไปแล้วล่ะเพราะผมไม่ได้ตั้งใจเล็ง

 

และก่อนที่ผมจะต้องประคองสถานการณ์ไปนานกว่านั้น เสียงนกหวีดดังขึ้น!!!

 

ทุกอย่างยุติลง

 

ลูกสนิชสีทองสดใสกระพือปีกอยู่ในมือของแอนเน็ต

เราชนะไปด้วยคะแนน 150 : -15 

 

เสียงตะโกนด้วยความดีใจจากบ้านฮัฟเฟิลพัฟดังก้องขึ้นแข่งกับสายฝน นักกีฬาทุกคนมายืนรายล้อมแอนเน็ตด้วยความชื่นชมและปิติยินดี และด้วยอารมณ์ในตอนนั้น พวกเราในทีมก็พร้อมใจกันล้อมวงโยนแอนเน็ตและกัปตันเพื่อแสดงความดีใจออกมา

 

ผมไม่แน่ใจว่าหยดน้ำบนใบหน้าพวกเราตอนนั้นคือน้ำตาหรือน้ำฝนกันแน่

 

ในอีกด้าน ผมเห็นทีมกริฟฟินดอร์ไปรวมกลุ่มกันด้วยอารมณ์ที่ต่างกับฮัฟเฟิลพัฟอย่างสิ้นเชิง ไม่ต้องถามก็ผมก็รู้ว่าเพราะอะไร

 

พวกเขาเพิ่งจะแพ้ติดกันเป็นนัดที่สองติดต่อกัน

 

เรื่องนั้นมันคงทำให้กริฟฟินดอร์เสียขวัญน่าดู พวกเขาทุ่มเทกับการแข่งแค่ไหนอันนี้ผมก็ไม่อาจรู้ เพราะอย่างที่ผมเคยเกริ่นเอาไว้ว่า ผมไม่ได้ไปดูการฝึกซ้อมนั่นเลย ไหนจะต้องมาเสียเปรียบเพราะอาการบาดเจ็บอีก แต่กริฟฟินดอร์ก็สู้ดีกว่าที่ผมคาด แม้จะบาดเจ็บหรือเหนื่อยล้าก็สู้ยิบตาอย่างงามสง่าไม่แพ้ราชสีห์

 

นี่แหละ ผมว่าคือชัยชนะของกริฟฟินดอร์

 

ฮะๆๆ พูดไปแบบนั้นผมก็กลัวจะน้ำเน่าไปหน่อยเลยไม่ได้พูดออกไป ที่ผมทำได้ตอนนั้นคือส่งยิ้มให้กำลังใจพวกเขาอย่างเงียบๆ ยิ้มสไตล์ฮัฟเฟิลพัฟนี่แหละ เพราะสำหรับผมแล้ว ไม่ว่าการแข่งจะออกมาแพ้หรือชนะ สำหรับผมมันก็เหมือนกันนั่นล่ะ
 
 
- to be continue : part 2 -
 
---------------------------------------------------------------
 
แถมท้าย
 
 
ภาพในหัวเออร์วินเมื่อได้ยินเสียงร้องเวลาพวกที่เล่นตำแหน่งอื่นถูกบลัดเจอร์พุ่งเข้าหา
ก็แอบลังเลว่า "ตูไปช่วยดีไหม (วะ)" เพราะดูแล้วน้ำเสียงจะมีความสุขหน่อยๆ (รึเปล่า)
 
ยาวไปไหม 555555 //โดนตรบ
 
พยายามแต่งให้จบพาร์ทนึงนี่ช่างยากเย็น แถมดูจะมั่วๆ แถๆไงไม่รู้ (แต่อยากได้คะแนนบ้านง่ะ ปกติไม่เคยขยันเพื่อบ้านเลย กร้ากกกกกกกกกกกกก)
 
เหมือนจะอารัมภบทยาวยืดเกินจำเป็นด้วย แต่ก็อยากเขียนให้ดูมีที่มาที่ไปว่าเออร์วินมาแข่งได้ยังไง (เพราะไม่ได้แตะ EH มาร่วมปี) เลยแถเอาเรื่องผปค. มาแต่งบทแถให้ซะ
 
เรื่องจริงก็คือ จขบ. ส่งงานโปรเจคปิดภาคอาทิตย์นั้นผ่านพอดี + เคลียร์งานฟรีแลนซ์เสร็จทันวันพฤ. เลยรีบส่งโปรไฟล์ ลงชื่อแข่ง อ่านกติกาอะไรต่อมิอะไรทันแข่งวัน ศ. พอดี =v=" โครตฉิวเฉียดหวิดอดเล่น
ก็ขอขอบคุณ @kim57n ที่ EMS มาเตือนด้วยนะคะ และเหล่าทวิตชนที่คุยกระตุ้นความอยากเล่น ไม่งั้นเราคงพลาดอะไรสนุกๆแบบนี้
 
ประทับใจกับอีเว้นท์นี้อย่างยิ่ง
 
แล้วเราจะมาแถต่อในเร็ววันด้วยความมุ่งหวังว่าจะแถได้ครบ 4 แมตช์
ขอบคุณที่ช่วย (เลื่อน) อ่านจนจบค่ะ
พบกันเอ็นทรี่หน้าค่ะ ^w^/
 
 
ปล. จริงๆแอบเปลี่ยนธีมไปแล้วแต่มันยังไม่เรียบร้อยดี...

Comment

Comment:

Tweet

ขำตอนบรรยายเรื่องลูกบลัดเจอร์ง่า
เออร์วินจินตนาการซะยังกะหนังภารตะ แต่เปลี่ยนจากบนเขามาเป็นบนไม้กวาดแทน 555+
ว่าแต่เรากรี๊ดแต๋วแตกไปบ้างรึเปล่าเนี่ย...(กรี๊ดสิ) 
ดีใจที่ได้เล่นด้วยกันค่ะ สนุกมากเลย รออ่านตอนต่อไปนะคะ cry

#1 By [Haru]- M@ki ✿ on 2012-07-11 23:18